Zhangjiajie National Forest Park werd het eerste erkende nationale bosreserves van China toen het opende in 1982, hoewel de kwartsiet-zandsteenpilaren al 380 miljoen jaar stonden voordat ze die aanduiding kregen. De meer dan 3.
000 verticale kolommen van het park rijzen tot wel 200 meter hoog, gevormd door vorst-dooierosie tot vormen die zo onwaarschijnlijk zijn dat regisseur James Cameron ze gebruikte als visueel sjabloon voor Pandora's drijvende bergen in Avatar. Wat begon als een provinciale bezienswaardigheid werd in 1992 UNESCO-werelderfgoed onder de bredere aanduiding Wulingyuan Scenic Area, waarmee 690 vierkante kilometer subtropisch karstbos en pilaartopografie wordt beschermd die nergens anders ter wereld te vinden is.
Vandaag de dag vormen de wandeltochten in Zhangjiajie de spil van de toeristische economie van de provincie Hunan, en trekken ze jaarlijks 8 miljoen bezoekers naar een wandelnetwerk dat vier benoemde schilderachtige zones omvat: Yuanjiajie, Yangjiajie, Tianzi Mountain en de kloof Golden Whip Stream. De infrastructuur van het park weerspiegelt tientallen jaren van stapsgewijze uitbreiding — de Bailong-lift, een glazen lift die 326 meter tegen een klif opgaat, opende in 2002 en heeft drie Guinness-records. De kabelbaan van Tianmen Mountain, die los van het hoofdbosreservaat opereert, strekt zich uit over 7.455 meter en overbrugt 1.279 verticale meters, waarmee het een van de langste hooggebergte-passagierskabelbanen in continue exploitatie is. Deze technische werken roepen discussie op: critici beweren dat ze het wilderniskarakter schaden, terwijl parkautoriteiten wijzen op minder erosie op wandelpaden en een grotere toegankelijkheid voor oudere of mobiel beperkte bezoekers.
De ecologie van het park blijft de belangrijkste troef. Het subtropische moessonlandklimaat ondersteunt 3.000 plantensoorten, waaronder watercypressen en duivenbomen van vóór de laatste ijstijd. Gouden Meerkatten en Chinese reuzensalamanders bewonen de minder bewandelde valleien. Seizoensgebonden mist omhult de pilaren de meeste ochtenden tussen april en oktober, waardoor het zwevende-pieken-effect ontstaat dat het landschap beroemd maakte, hoewel heldere winterdagen de scherpste verstandige uitzichten over de karstformaties bieden. De meerdaagse pastructuur van het park stimuleert een langzamere verkenning — de meeste bezoekers trekken drie dagen uit om de primaire zones te doorkruisen, hoewel trailrunners het volledige circuit in minder dan 12 uur hebben voltooid tijdens georganiseerde ultramarathons.
48 uur
