Narodowy Park Leśny Zhangjiajie stał się pierwszym na świecie uznanym narodowym parkiem leśnym w Chinach, gdy otworzono go w 1982 roku, mimo że jego filary z piaskowca kwarcowego stały przez 380 milionów lat przed otrzymaniem tego statusu.
Ponad 3000 pionowych kolumn parku wznosi się na wysokość do 200 metrów, wyrzeźbionych przez erozję mrozową w kształty tak nieprawdopodobne, że reżyser James Cameron użył ich jako szablonu wizualnego dla latających gór Pandory w filmie Avatar. To, co zaczęło się jako prowincjonalna ciekawostka, stało się obiektem z listy światowego dziedzictwa UNESCO w 1992 roku w ramach szerszego obszaru malowniczego Wulingyuan, chroniącego 690 kilometrów kwadratowych subtropikalnego lasu krasowego i topografii filarowej niespotykanej nigdzie indziej na Ziemi.
Dziś piesze wycieczki po Zhangjiajie stanowią filar gospodarki turystycznej prowincji Hunan, przyciągając 8 milionów odwiedzających rocznie do sieci szlaków obejmującej cztery nazwane strefy widokowe: Yuanjiajie, Yangjiajie, Górę Tianzi oraz wąwóz strumienia Złotego Biczyska. Infrastruktura parku odzwierciedla dziesięciolecia stopniowej rozbudowy — Winda Bailong, szklana winda, która wjeżdża 326 metrów w górę ściany klifu, została otwarta w 2002 roku i posiada trzy rekordy Guinnessa. Kolejka linowa na Górę Tianmen, działająca niezależnie od głównego parku leśnego, ma 7455 metrów długości i wspina się na 1279 metrów w pionie, co czyni ją jedną z najdłuższych wysokogórskich kolei pasażerskich w ciągłej eksploatacji. Te prace inżynieryjne wywołują dyskusje: krytycy argumentują, że szpecą one charakter dzikiej przyrody, podczas gdy władze parku powołują się na zmniejszoną erozję na szlakach pieszych i szerszy dostęp dla starszych lub o ograniczonej mobilności odwiedzających.
Ekologia parku pozostaje jego głównym zasobem. Subtropikalny klimat monsunowy podtrzymuje 3000 gatunków roślin, w tym metasekwoje i dawniej występujące drzewa gołębie, które przetrwały sprzed ostatniej epoki lodowcowej. Małpy złociste i chińskie salamandry olbrzymie zamieszkują mniej uczęszczane doliny. Sezonowa mgła otacza filary przez większość poranków od kwietnia do października, tworząc efekt zawieszonych szczytów, który rozsławił krajobraz, chociaż czyste zimowe dni oferują najostrzejsze widoki dalekosiężne na formacje krasowe. Wielo dniowa struktura karnetów parku zachęca do spokojniejszego zwiedzania — większość odwiedzających przeznacza trzy dni na pokonanie głównych stref, chociaż biegacze górscy ukończyli cały obwód w mniej niż 12 godzin podczas zorganizowanych ultramaratonów.
48 godz.
