ทัวร์ปักกิ่งสู่จางเจียเกี๊ยว — การสำรวจภูเขาอวตารและสะพานกระจก

การเปลี่ยนผ่านของจางเจียเจี้ยจากพื้นที่ป่าห่างไกลสู่จุดหมายปลายทางระดับนานาชาติเริ่มต้นขึ้นในปี 1982 เมื่อคณะมนตรีรัฐกิจกำหนดให้ป่าสงวนแห่งชาติดินแดนจางเจียเจี้ยเป็นป่าสงวนแห่งชาติแห่งแรกของจีน โดยปกป้องเสาหินทรายพื้นที่ 130 ตารางกิโลเมตรทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลหูหนาน ภูมิภาคนี้ยังคงเข้าถึงได้ยากเป็นส่วนใหญ่จนกระทั่งปี 1992 เมื่อการก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นในสิ่งที่กลายเป็นพื้นที่ทัศนียภาพอู่หลิงหยวน โดยบูรณาการป่าสงวนเข้ากับหุบเขาซั่วซีและเขตอนุรักษ์ภูเขาเทียนจื่อที่อยู่ติดกัน วิศวกรต้องเผชิญกับความท้าทายที่ไม่ธรรมในการสร้างโครงสร้างพื้นฐานผ่านภูมิประเทศที่เดิมทีสามารถเข้าถึงได้ด้วยทางเดินเท้าเท่านั้น ลิฟต์ร้อยมังกร (Bailong Elevator) ซึ่งแล้วเสร็จในปี 2002 หลังจากก่อสร้างมาสามปี กลายเป็นลิฟต์กลางแจ้งที่สูงที่สุดในโลก โดยมีความสูง 326 เมตรผ่านหน้าผาเพื่อเชื่อมต่อพื้นหุบเขาเข้ากับที่ราบสูงบนภูเขา การอนุมัติของลิฟต์นี้จุดชนวนให้เกิดการถกเถียงกันอย่างดุเดือดในกลุ่มนักอนุรักษ์ที่โต้แย้งว่าโครงสร้างแก้วและเหล็กนี้ละเมิดหลักการของยูเนสโก (UNESCO) ทว่ามันช่วยลดการพังทลายของเส้นทางเดินเท้าจากนักท่องเที่ยวหลายล้านคนต่อปี ภาพลักษณ์ระดับโลกของอุทยานเปลี่ยนแปลงอย่างมากในปี 2008 เมื่อทีมงานของผู้กำกับเจมส์ คาเมรอน (James Cameron) ได้ถ่ายภาพเสาฟ้าใต้ (Southern Sky Column) ซึ่งเป็นเสาควอตซ์ไซต์สูง 1,080 เมตร ระหว่างการสำรวจสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องอวตาร (Avatar) การก่อตัวนี้ได้รับการเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการเป็นภูเขาอวตารฮาเลลูยาห์ (Avatar Hallelujah Mountain) ในปี 2010 ซึ่งกระตุ้นให้นักท่องเที่ยวต่างชาติพุ่งสูงขึ้น 300 เปอร์เซ็นต์ภายในสิบแปดเดือน การจองทัวร์ปักกิ่งสู่จางเจียเจี้ยจากเมืองชายฝั่งเพิ่มขึ้นเจ็ดเท่าระหว่างปี 2009 ถึง 2013 เนื่องจากการเชื่อมต่อรถไฟความเร็วสูงช่วยลดเวลาในการเดินทางจากเมืองหลวง อู่หลิงหยวนได้รับสถานะมรดกโลกจากยูเนสโกในปี 1992 โดยยอมรับยอดเขาหินทรายกว่า 3,000 ยอดที่ถูกหล่อหลอมด้วยการกัดเซาะนาน 380 ล้านปี ปัจจุบันอุทยานต้อนรับนักท่องเที่ยว 30 ล้านคนต่อปี จัดการผ่านระบบบัตรผ่านสี่วันราคา 228 หยวนที่นำมาใช้ในปี 2018 เพื่อควบคุมความหนาแน่น สถานีป่าไม้ดั้งเดิมที่จ้างเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าสิบสองคนในปี 1982 ได้ขยายตัวเป็นเขตบริหารจัดการพื้นที่ 264 ตารางกิโลเมตร ถึงกระนั้น 98 เปอร์เซ็นต์ของพื้นที่คุ้มครองยังคงไม่มีถนนตัดผ่าน สามารถเข้าถึงได้ผ่านเครือข่ายเส้นทางเดินเท้าความยาว 48 กิโลเมตรและระบบเคเบิลที่ช่วยรักษาภูภูมิประเทศไว้ในขณะที่เปิดกว้างสำหรับการท่องเที่ยว